Juana Munoz - Εδώ και 14 χρόνια ζει κλεισμένη σε ένα γυάλινο κλουβί!

***

E-DAILY.GR

5 ώρες · 

Η 53χρονη Juana Munoz από την πόλη Κάδιθ της Ισπανίας ζει σε ένα ειδικά κατασκευασμένο γυάλινο κλουβί τα τελευταία 14 χρόνια

E-DAILY.GR

Εδώ και 14 χρόνια ζει κλεισμένη σε ένα γυάλινο κλουβί!

***

Ατοπική Δερματίτιδα / Έκζεμα

Ατοπική Δερματίτιδα / Έκζεμα

Οι «κρίσεις» που χαρακτηρίζουν την ατοπική δερματίτιδα πρέπει να προλαμβάνονται ώστε να χορηγείται όσο το δυνατόν λιγότερη κορτιζόνη

Η ατοπική δερματίτιδα, ή αλλιώς το έκζεμα, απασχολεί συνήθως ασθενείς ακόμα και από τη βρεφική ηλικία, προκαλώντας όπως είναι φυσικό αναστάτωση σε όλη την οικογένεια. Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια ραγδαία αύξηση της ατοπικής δερματίτιδας.

Τα Αίτια

Ως παράγοντες κινδύνου της ατοπικής δερματίτιδας/εκζέματος έχουν αναφερθεί το κληρονομικό αναμνηστικό, το φύλο, η κοινωνική τάξη, οι οικογενειακές συνθήκες, ο «Δυτικός» τρόπος ζωής, το κλίμα, η παρατασική εγκυμοσύνη, ο μήνας γέννησης. Άλλοι από αυτούς φαίνεται να ευσταθούν και άλλοι όχι.

Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια ραγδαία αύξηση της ατοπικής δερματίτιδας.

Κατά κανόνα η ατοπική δερματίτιδα έχει καλή πρόγνωση αφού φαίνεται να υποχωρεί με το χρόνο, άλλοτε νωρίτερα και άλλοτε αργότερα. Αυτό το οποίο δεν είναι όμως ευρέως γνωστό είναι το ότι φαίνεται να αποτελεί την πρώτη έκφραση ενός δυναμικού φαινομένου που καλείται «αλλεργική παρέλαση», με αποτέλεσμα ουσιαστικά να ακολουθεί στον ίδιο ασθενή μετά από λίγα χρόνια εικόνα αλλεργικής ρινίτιδας ή/και άσθματος.

Από την άλλη πλευρά, η ατοπική δερματίτιδα είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τροφική αλλεργία τόσο ως προδιάθεση όσο και αιτιολογικά. Το παιδί το οποίο πάσχει από ατοπική δερματίτιδα σαφέστατα και πρέπει να εκτίθεται με διαφορετικό τρόπο σε τροφές όπως το γάλα, το αυγό, το ψάρι. Από την άλλη πλευρά η αλλεργία στις τροφές είναι δυνατόν να εκφρασθεί με δύο τρόπους. Με τον κλασικό, ο οποίος είναι και ο επικίνδυνος αφού μπορεί να προκαλέσει αλλεργικόshock, ή με απλή επιδείνωση της ατοπικής δερματίτιδος.

Τα Συμπτώματα

Το έκζεμα έχει συνήθως προβλέψιμη πορεία στο χρόνο σε σχέση με την εντόπιση των βλαβών. Αρχικά αφορά στις εκτατικές επιφάνειες. Πρόσωπο και ράχη, στη συνέχεια καμπτικές επιφάνειες. Όπως πάντα όμως στην ιατρική, η εικόνα αυτή δεν είναι απόλυτη. Το δέρμα του ασθενούς χαρακτηρίζεται από γενικευμένη ξηροδερμία και έντονο κνησμό. Πολλές φορές ο ύπνος του ασθενούς είναι διαταραγμένος. Επίσης συχνά βλέπουμε εκδηλώσεις από τους οφθαλμούς, όπως κερατοεπιπεφυκίτιδα, κερατόκωνο, καταρράκτη.

Το παιδί το οποίο πάσχει από ατοπική δερματίτιδα σαφέστατα και πρέπει να εκτίθεται με διαφορετικό τρόπο σε τροφές όπως το γάλα, το αυγό, το ψάρι

Τα test σε άερο- και τροφικά αλλεργιογόνα είναι συνήθως θετικά και αυτοί είναι οι ασθενείς που θα εμφανίσουν μελλοντικά και αναπνευστική αλλεργία. Είναι δυνατόν ένας ασθενής να έχει ατοπική δερματίτιδα με αρνητικά test και αυτοί οι ασθενείς συνήθως δεν εμφανίζουν, αργότερα στη ζωή τους, αναπνευστική αλλεργία.

Η φυσική πορεία της ατοπικής δερματίτιδος ποικίλλει. Υπάρχουν πλέον θεραπευτικά σκευάσματα που έχουν αντικαταστήσει την κορτιζόνη. Άλλα από αυτά δεν θα επανεμφανισθούν, άλλα θα αναζωπυρωθούν μετά την εφηβεία, ενώ, τέλος, είναι δυνατόν να πρωτοεμφανισθούν σε ενήλικη ζωή.

Η Αντιμετώπιση

Την αντιμετώπιση της ατοπικής δερματίτιδος χαρακτηρίζουν δύο σκέλη: το καλλυντικό και το φαρμακευτικό.

Υπάρχουν πλέον θεραπευτικά σκευάσματα που έχουν αντικαταστήσει την κορτιζόνη

Το καλλυντικό αφορά στη συνεχή ενυδάτωση του ασθενούς. Σχετικά με το φαρμακευτικό σκέλος της αντιμετώπισης του εκζέματος είναι ιδιαίτερα σημαντικό να γνωρίζει κάποιος ότι πλέον διατίθενται φάρμακα τα οποία αντικαθιστούν την κορτιζόνη και τα οποία δεν έχουν τις παρενέργειές της. Πιο συγκεκριμένα οι αναστολείς καλσινευρίνης αποτελούν ισχυρό κυματοθραύστη της χορήγησης της κορτιζόνης, η οποία όμως ειδικά σε συνδυασμό με τοπικά αντιβιοτικά συνεχίζει να είναι απαραίτητη σε πιο έντονες βλάβες.

Τέλος, ιδιαίτερα ενθαρρυντικές είναι μεμονωμένες προς το παρόν αναφορές σχετικά με τη χρήση του μονοκλωνικού αντισώματος αντι-IgE σε ασθενείς με ατοπική δερματίτιδα/έκζεμα, χρειάζονται όμως μελέτες σε μεγαλύτερη έκταση ώστε να χρησιμοποιηθεί στην καθ’ ημέρα πράξη.

πηγή

Δρ. Κωνσταντίνος Φ. Πεταλάς

«Μία στις δέκα γυναίκες έχουν αλλεργία στο σπέρμα»

Άκου τι βρήκα, ψάχνοντας για την αλλεργία!

«Μία στις δέκα γυναίκες έχουν αλλεργία στο σπέρμα» Ένας βρετανός ειδικός στην αναπαραγωγική Ιατρική υποστηρίζει ότι ποσοστό έως 12% των γυναικών έχουν αλλεργία στο σπέρμα, που τους προκαλεί ερεθισμό, φαγούρα, πόνο στην ούρηση και έκζεμα. Στις πιο σοβαρές περιπτώσεις, ωστόσο, η έκθεση στο σπέρμα μπορεί να τους προκαλέσει σοβαρή αλλεργική αντίδραση, η οποία θα μπορούσε να απειλήσει τη ζωή προκαλώντας αναφυλακτικό σοκ. Ο δρ Μάικλ Κάρολ, λέκτορας Αναπαραγωγικής Επιστήμης στο Μητροπολιτικό Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, λέει ότι τα περισσότερα κρούσματα αλλεργίας στο σπέρμα εκδηλώνονται σε γυναίκες ηλικίας 20-30 ετών, οι οποίες εμφανίζουν τα συμπτώματα αμέσως ή έως μία ώρα μετά το σεξ. Ο δρ Κάρολ πιστεύει ότι μολονότι πολύ λίγοι άνθρωποι έχουν διαγνωστεί έως σήμερα με αλλεργία στο σπέρμα, είναι ένα πολύ συχνό πρόβλημα. Ο ίδιος μαζί με συνεργάτες του έχουν πραγματοποιήσει σχετική μελέτη - η οποία όμως δεν έχει ακόμα δημοσιευθεί σε επιστημονικό περιοδικό ούτε έχει ανακοινωθεί σε συνέδριο – που έδειξε ότι το πρόβλημα αφορά 12 στις 100 γυναίκες. Σε μία άλλη μελέτη του, που έχει δημοσιευθεί στην επιθεώρηση «Human Fertility», ο δρ Κάρολ λέει ότι τα συμπτώματα της υπερευαισθησίας στο ανθρώπινο σπέρμα (Hypersensitivity in Human Semen - HHS) συχνά διαγιγνώσκονται λανθασμένα ως δερματίτιδα (είναι φλεγμονή στο δέρμα) ή κάποια σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα. Ο δρ Κάρολ και οι συνεργάτες του στο Νοσοκομείο St Mary’s του Μάντσεστερ, διέγνωσαν τέσσερις γυναίκες με την αλλεργία στο σπέρμα, βάσει του ιατρικού ιστορικού και ειδικών αλλεργικών τεστ στα οποία τις υπέβαλαν. Οι γιατροί απομόνωσαν τα σπερματοζωάρια από δείγματα σπέρματος και χρησιμοποίησαν το σπερματικό υγρό και τα απομονωμένα σπερματοζωάρια σε τεστ αλλεργίας. Όπως διαπίστωσαν, και οι τέσσερις γυναίκες παρουσίασαν αντίδραση στο σπερματικό υγρό, αλλά όχι στα σπερματοζωάρια. Το εύρημα αυτό υποδηλώνει ότι η αλλεργία προκαλείται από κάποιο συστατικό του σπερματικού υγρού (το πιθανότερο είναι σε κάποια γλυκοπρωτεΐνη από τον προστάτη) και όχι από τα σπερματικά κύτταρα καθ’ εαυτά, εκτιμά ο δρ Κάρολ. Και αυτό σημαίνει πως αν μία γυναίκα είναι αλλεργική στο σπέρμα ενός συντρόφου, πιθανώς θα είναι αλλεργική στο σπέρμα όλων της των ερωτικών συντρόφων, προσθέτει. Ο δρ Κάρολ σημειώνει επίσης στο δημοσιευμένο άρθρο του ότι η αποφυγή του σεξ και η χρήση προφυλακτικού απεδείχθησαν αποτελεσματικά μέτρα για την αποφυγή της αλλεργίας στο σπέρμα, αν και αυτό δεν μπορεί να αποτελέσει εναλλακτική λύση για τα ζευγάρια που προσπαθούν να τεκνοποιήσουν. «Εκτός από την αντίδραση και τα σωματικά ενοχλήματα, οι γυναίκες με HHS βιώνουν συναισθηματικό στρες λόγω της επίπτωσης που μπορεί να έχει στη σχέση τους και τις ανησυχίες τους για τον οικογενειακό προγραμματισμό», γράφει. Επισημαίνει, όμως, ότι η αλλεργία στο σπέρμα δεν συνεπάγεται υπογονιμότητα, διότι «έχουν αναφερθεί πολυάριθμες επιτυχημένες κυήσεις στις οποίες η σύλληψη έγινε με φυσικό τρόπο ή με υποβοηθούμενη αναπαραγωγή σε γυναίκες με HHS». Όπως εξηγεί, για τις γυναίκες με σοβαρή αλλεργία στο σπέρμα, που μπορεί να προκαλέσει αναφυλακτικό σοκ, μια αποτελεσματική λύση είναι η υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, η οποία εξ ορισμού απαιτεί απομόνωση των σπερματοζωαρίων από το σπερματικό υγρό. Πηγή : Web Only  πηγή

Οι αλλεργίες θεραπεύονται

Οι αλλεργίες θεραπεύονται

Αλλεργικό Σοκ / Αναφυλαξία

Το αλλεργικό σοκ είναι συστηματική αναφυλακτική αντίδραση του οργανισμού μετά από έκθεση σε αντίστοιχο αλλεργιογόνο. Είναι επικίνδυνη για τον οργανισμό αφού αποτελεί πολυσυστηματική κατάσταση.

Τα Συμπτώματα

Τα αλλεργικό σοκ αποτελεί απειλητική κατάσταση για τη ζωή του ασθενούς

Πολύ χαρακτηριστικό πρώιμο, όχι όμως και απαραίτητο σύμπτωμα, είναι ο κνησμός παλαμών, πελμάτων και περιγεννητικά. Το δέρμα συμμετέχει στο 90% των περιπτώσεων. ΗΤα αλλεργικό σοκ αποτελεί απειλητική κατάσταση για τη ζωή του ασθενούς. Είναι πολύ σύνηθες ο ασθενής να εμφανίζει αγγειοοίδημα γύρω από τους οφθαλμούς, στα χείλη ή στη γλώσσα.

Στο 65% συμμετέχει το κατώτερο αναπνευστικό και ο ασθενής εμφανίζει βήχα, δύσπνοια, συσφιγκτικό αίσθημα στο στήθος, συριγμό εικόνα η οποία αποτελεί αποτέλεσμα σπασμού των βρόγχων.

Εικόνα οιδήματος λάρυγγα πριν το αλλεργικό shock

Ένας στους τέσσερις ασθενείς θα εμφανίσει οίδημα λάρυγγα, από το οποίο προφανώς θα κινδυνεύσει και το οποίο θα αντιληφθεί σαν «βράχνιασμα» σε αρχόμενο στάδιο και εν συνεχεία σαν μια καυτή μάζα στο βάθος του λάρυγγα.

Το 25% των ασθενών θα εμφανίσει συμπτώματα από το πεπτικό (κοιλιακός πόνος, διάρροια, έμετος).

Από το καρδιαγγειακό σύστημα θα εμφανίσουν συμπτώματα επίσης το 25% των ασθενών με ταχυκαρδία και πτώση της αρτηριακής πίεσης που θα έχει σαν αποτέλεσμα ζάλη ή και λιποθυμικό επεισόδιο.

Τα Αίτια

Κατά κανόνα το αλλεργικό σοκ έχει αίτια:

Εικόνα οιδήματος λάρυγγα κατά τη διάρκεια αλλεργικού shock

• Τροφές,
• φάρμακα,
• δηλητήριο από νυγμό υμενοπτέρων (μέλισσα, σφήκα),
• έκθεση σε latex,
• άσκηση.

Υπάρχουν ασυνήθεις περιπτώσεις κατά τις οποίες ο ασθενής εμφανίζει τυπική εικόνα αναφυλαξίαςχωρίς αίτιο (ιδιοπαθής αναφυλαξία). Είναι προφανές ότι η αναγνώριση του αιτιολογικού παράγοντα είναι μείζονος σημασίας, αφού σε επανέκθεση είναι πιθανό ο ασθενής να κινδυνεύσει.

Η Αντιμετώπιση

Η αντιμετώπιση μπορεί να περιλαμβάνει οριστική θεραπεία (ανοσοθεραπεία σε δηλητήριο σφήκας ή μέλισσας). Επίσης, ο ασθενής πρέπει να εκπαιδευθεί από τον αλλεργιολόγο σχετικά με την αποφυγή «κρυφών» αλλεργιογόνων (τροφική αλλεργία) ή αυτών που εμφανίζουν διασταυρούμενη ευαισθησία (φαρμακευτική αλλεργία).

Πόσοι γνωρίζουν ότι:

• ένας ασθενής που εμφανίζει αλλεργία στην πενικιλίνη δεν πρέπει να λαμβάνει κεφαλοσπορίνες;
• το αλλεργικό σοκ μετά από άσκηση μπορεί να οφείλεται στον συνδυασμό της με τροφή;
• ο ασθενής που έχει αλλεργία στο ακτινίδιο ή στην μπανάνα μπορεί να έχει αλλεργία στο λάστιχο και συνεπώς όταν επισκεφθεί οδοντίατρο ή χειρουργηθεί μπορεί να κινδυνεύσει λόγω της μεγάλης έκθεσης σε latex;
• δεν είναι όλες οι γαρίδες το ίδιο αλλεργιογόνες;

Ένα άλλο ζητούμενο είναι η χορήγηση set αντιμετώπισης στους ασθενείς αυτούς. Είναι απαραίτητο κανείς να γνωρίζει ότι το φάρμακο εκλογής για την αντιμετώπιση του αλλεργικού σοκ είναι η αδρεναλίνη και όχι η κορτιζόνη.

Τα φάρμακα, οι τροφές, τα υμενόπτερα (σφήκα, μέλισσα), το latex αποτελούν τις κυριότερες αιτίες αλλεργικού σοκ

Η αδρεναλίνη θα δράσει με τρεις τρόπους:

1. θα προκαλέσει αγγειοσύσπαση, οπότε θα διατηρήσει την αρτηριακή πίεση σε φυσιολογικά επίπεδα,
2. θα προκαλέσει βρογχοδιαστολή, οπότε θα αντιμετωπίσει τη συμπτωματολογία από το κατώτερο αναπνευστικό (δύσπνοια, βήχα, συριγμό) και
3. θα εμποδίσει την εξέλιξη της αντίδρασης.

Το 20-30% των αναφυλακτικών αντιδράσεων είναι διφασικές και ως εκ τούτου χαρακτηρίζονται και από ένα δεύτερο κύμα συμπτωμάτων 4-6 ώρες μετά και γι’ αυτό το λόγο ο ασθενής χρειάζεται ταυτόχρονα με την αδρεναλίνη και την κορτιζόνη και το αντιισταμινικό.

Ιδιαίτερη μνεία χρήζει ο ασθενής με επαναλαμβανόμενα αλλεργικά σοκ ο οποίος χρήζει διαγνωστικής προσέγγισης σχετικά με πιθανή μαστοκύττωση. Ένα άλλο σοβαρό θέμα είναι οι μιμητές της αναφυλαξίας. Υπάρχουν πολλές παθολογικές και μη καταστάσεις οι οποίες μπορεί να μιμηθούν αλλεργικό σοκ.

πηγή

Αλλεργία σε φάρμακα

Αλλεργία σε φάρμακα

Γενικά

Η φαρμακευτική αλλεργία αποτελεί ένα σοβαρότατο νόσημα τόσο για τους ασθενείς όσο και για τους ιατρούς λοιπών ειδικοτήτων, αφού συχνά έρχονται αντιμέτωποι με περιστατικά, όπου οι ασθενείς δε δύνανται να λάβουν το κατάλληλο αντιβιοτικό ή έχουν ιστορικό αντίδρασης σε γενικά, τοπικά αναισθητικά ή και ραδιοσκιαγραφικά με αποτέλεσμα να υπάρχει πρόβλημα στην εκτέλεση των αντίστοιχων ιατρικών πράξεων.

Η αντίδραση υπερευαισθησίας στα φάρμακα μπορεί να είναι άμεση, επιταχυνόμενη ή επιβραδυνόμενη

Η αντίδραση υπερευαισθησίας στα φάρμακα μπορεί να είναι άμεση, επιταχυνόμενη ή επιβραδυνόμενη ανάλογα με το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί μεταξύ της έκθεσης στον φαρμακευτικό παράγοντα και στην εμφάνιση των συμπτωμάτων.

Η αντίδραση μπορεί να είναι:

• επείγουσα (αλλεργικό σοκ)
• ακίνδυνη (εντοπισμένο φαρμακευτικό εξάνθημα - fixed drug eruption)
• δυνητικά επικίνδυνη (πολύμορφο ερύθημα, Stevens - Johnson).

Η Διάγνωση

Είναι προφανές ότι μια πιθανή φαρμακευτική αλλεργία πέρα από την άμεση αντιμετώπιση του περιστατικού θα πρέπει οπωσδήποτε εν συνεχεία να διερευνηθεί σε βάθος, ώστε να αποδειχθεί ή να αποκλεισθεί ο αιτιολογικός παράγοντας. Εκ νέου έκθεση στο φαρμακευτικό παράγοντα ή σε συγγενικό του (χημικά) φάρμακο θα προκαλέσει ενδεχομένως σοβαρότερη αντίδραση.

Οποιοδήποτε αντιβιοτικό μπορεί να προκαλέσει αλλεργική αντίδραση

Η διερεύνηση γίνεται με δια νυγμού και ενδοδερμικές δοκιμασίες. Σε αντιβιοτικά, όπως οι β-λακτάμες η διαδικασία είναι τυποποιημένη. Οι β-λακτάμες είναι μια μεγάλη κατηγορία αντιβιοτικών, στην οποία υπάγονται η πενικιλίνη, οι ημισυνθετικές πενικιλίνες (αμοξυκιλίνη, αμπικιλίνη) και οι κεφαλοσπορίνες. Έχουν απομονωθεί οι μείζονες και ελάσσονες παράγοντες της πενικιλίνης που προκαλούν την αντίδραση υπερευαισθησίας, με αποτέλεσμα το test στις β-λακτάμες να είναι ιδιαίτερα αξιόπιστο. Ο έλεγχος με δερματικές δοκιμασίες υποστηρίζεται και με εξετάσεις αίματος (ειδική IgE ορού).

Γενικώς, οποιοδήποτε αντιβιοτικό μπορεί να προκαλέσει αλλεργική αντίδραση. Εφόσον ο κλινικοεργαστηριακός έλεγχος είναι αρνητικός τότε ο ασθενής υποβάλλεται σε φαρμακευτική πρόκληση βάση πρωτοκόλλου.

Αλλεργία στην ασπιρίνη

Μια ιδιαίτερη κατηγορία φαρμακευτικής αλλεργίας είναι αυτή στην ασπιρίνη ή/και στα μη στερινοειδή αντιφλεγμονώδη. Η αλλεργία στην ασπιρίνη είναι ετερογενής ως προς τον μηχανισμό πρόκλησης, την κλινική εικόνα, τη σοβαρότητα.

Μπορεί να είναι:

• αληθώς αλλεργική
• ψευδοαλλεργική
• μέσω αναστολής της κυκλοξυγενάσης ή
• στα πλαίσια άσθματος από ασπιρίνη.

Αλλεργικές αντιδράσεις είναι ασυνήθεις, αλλά σαφώς και μπορεί να συμβούν.

Μια τυπική έκδοση του άσθματος από ασπιρίνη είναι το σύνδρομο Samter (ή τριάδα) που εμφανίζεται με τη μορφή ρινικών πολυπόδων, άσθματος, αλλεργίας στην ασπιρίνη. Η διασταυρούμενη ευαισθησία με τα άλλα μη στερινοειδή αντιφλεγμονώδη είναι σε υψηλό ποσοστό, όχι όμως πάντα.

Τα τοπικά αναισθητικά είναι δύο κατηγοριών: εστέρες βενζοικού οξέος και αμίδια. Αλλεργικές αντιδράσεις είναι ασυνήθεις, αλλά σαφώς και μπορεί να συμβούν. Ο έλεγχος γίνεται σε δύο επισκέψεις, επιδερμικά, ενδοδερμικά και υποδόρια και ουσιαστικά η διαγνωστική προσέγγιση αλληλοεπικαλύπτεται με την πρόκληση.

Τα ραδιοσκιαγραφικά χρησιμοποιούνται συνήθως σε απεικονιστικές μεθόδους, όπως φλουροαγγειγραφία, πυλογραφία, αξονική, μαγνητική τομογραφία κτλ. Συνήθως, η αντίδραση συμβαίνει για οσμωτικούς λόγους. Η διερεύνηση είναι απαραίτητο να συμπεριλάβει τους προδιαθεσικούς παράγοντες.

Ο ασθενής που έχει διαγνωσμένη αλλεργία σε αντιβιοτικό μπορεί να απευαισθητοποιηθεί άπαξ εφόσον απαιτηθεί

Οι προδιαθεσικοί παράγοντες πρέπει να λαμβάνονται υπόψη και στον έλεγχο αντίδρασης στα γενικά αναισθητικά. Βέβαια στο χειρουργείο μια αλλεργική αντίδραση δεν είναι απαραίτητο να οφείλεται μόνο σε σκευάσματα, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για την αναισθησία (μυοχαλαρωτικά, οπιοειδή), αλλά και σε αντιβιοτικά τα οποία έχουν προχορηγηθεί ή στο latex.

Ένα πολύ σημαντικό στοιχείο είναι η απευαισθητοποίηση. Ο ασθενής που έχει διαγνωσμένη αλλεργία σε αντιβιοτικό μπορεί να απευαισθητοποιηθεί άπαξ εφόσον απαιτηθεί, η οποία χρήζει αντιμετώπισης με το εν λόγω αντιβιοτικό και για την αντιμετώπιση της οποίας δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Επίσης, σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Ακαδημία το 40% των ασθενών σε β-λακτάμες χάνουν την ευαισθησία αυτή σε πέντε έτη.

πηγή

Λοιμώξεις ίσως ευθύνονται για τις αλλεργίες στα μέταλλα

Δημοσίευση: 04/12/2006 , Ενημέρωση: 04/12/2006

Λονδίνο: 

Οι αλλεργικές αντιδράσεις στα μέταλλα παρουσιάζουν αυξητική τάση, χωρίς οι επιστήμονες να είναι απολύτως βέβαιοι γιατί συμβαίνει αυτό. Ιάπωνες ειδικοί υποστηρίζουν ότι βακτηριακές λοιμώξεις εκδηλώνονται κατά την επαφή των μετάλλων με το δέρμα, και έτσι προκύπτουν οι αλλεργικές αντιδράσεις. 

Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύονται στο επιστημονικό έντυπο Clinical and Experimental Allergy, ο Δρ Γιασούο Εντο και οι συνεργάτες του στο Πανεπιστήμιο Τοχόκου της Ιαπωνίας εξηγούν ότι οι αλλεργίες στα μέταλλα είναι συχνός μπελάς, προκαλώντας δερματικά εξανθήματα όταν το άτομο φοράει κοσμήματα. 

Οι αντιδράσεις μπορούν να γίνουν σοβαρότερες σε οδοντιατρικούς ασθενείς που φορούν σιδεράκια και πιθανόν να απειλήσουν και τη ζωή των χειρουργικών ασθενών που εκδηλώνουν ευαισθησία στα εμφυτεύματα. 

Το νικέλιο προκαλεί τα περισσότερα προβλήματα διότι χρησιμοποιείται ευρέως, αλλά οι αλλεργίες στο χρώμιο, το ασήμι και ακόμα και στον χρυσό είναι συχνές και μάλιστα παρουσιάζουν αυξητική τάση. Μελέτη που έγινε στη Σιγκαπούρη έδειξε ότι οι αλλεργίες στο νικέλιο αυξήθηκαν από το 14% το 1984 στο 20% το 2003. 

Οι Ιάπωνες ειδικοί εξηγούν ότι σε πειράματα που είχαν γίνει παλαιότερα σε πειραματόζωα για τις αλλεργίες στα μέταλλα ότι οι επιστήμονες χρησιμοποιούσαν ένα χημικό έκδοχο για να ενθαρρύνουν την εδραίωση μιας αλλεργίας.

 Στα ποντίκια, χορηγούνταν υπεροξείδιο υδρογόνου για να διεγερθεί το ανοσοποιητικό τους σύστημα και να ενθαρρυνθεί η αντίδραση. Ο Δρ Έντο και οι συνεργάτες τους υποψιάστηκαν ότι κάτι παρόμοιο προκαλεί τις αλλεργικές αντιδράσεις και στους ανθρώπους, αλλά όχι το υπεροξείδιο του υδρογόνου, καθώς σπάνια έρχονται σε επαφή μ 'αυτό. 

Αντ 'αυτού επικεντρώθηκαν σε μια ομάδα μορίων, τους λιποπολυσακχαρίτες, που εντοπίζονται συνήθως στα βακτήρια, γνωστά για την ικανότητά τους να προκαλούν άλλες ανοσοποιητικές αντιδράσεις. Οι ερευνητές ένεσαν σε μικρές ομάδες ποντικιών ένα διάλυμα νικελίου, με μερικές ομάδες να λαμβάνουν επίσης και μια δόση λιποπολυσακχαριτών. Δέκα ημέρες αργότερα, τα τρωκτικά έλαβαν και πάλι σε ενέσιμη μορφή το ίδιο διάλυμα νικελίου στην περιοχή του αφτιού και μετρήθηκε η συντελούμενη φλεγμονή. Τα ποντίκια που δεν έλαβαν λιποπολυσακχαρίτες κατά την πρώτη δόση νικελίου δεν είχαν σχεδόν καμιά αντίδραση στο μέταλλο εντός μιας ημέρας της δεύτερης έκθεσης. Αλλά τα πειραματόζωα που έλαβαν λιποπολυσακχαρίτες είχαν σχεδόν άμεσα ισχυρή αντίδραση στο μέταλλο. 

Οι λιποπολυσακχαρίτες φυσιολογικά εντοπίζονται σε χαμηλά επίπεδα στον ανθρώπινο οργανισμό, αλλά οι συγκεντρώσεις που εντοπίζονται στα κυτταρικά τοιχώματα πολλών ειδών παθογόνων βακτηρίων είναι πολύ υψηλότερες. Επομένως είναι πιθανόν τα άτομα που υποφέρουν από συγκεκριμένες αλλεργικές αντιδράσεις να είναι πιθανότερο να εκδηλώσουν αλλεργίες στα μέταλλα. Αν έρθουν σε επαφή με μέταλλο κατά τη διάρκεια λοίμωξης, αυτό θα οδηγήσει στην εκδήλωση αλλεργίες στο μέταλλο αργότερα. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Δρ Εντο παρατήρησε ότι τα ποντίκια που είχαν ευαισθητοποιηθεί με νικέλιο και λιποπολυσακχαρίτες αργότερα αντέδρασαν σε μια ομάδα άλλων μετάλλων όπως το κοβάλτιο, το χρώμιο, το παλλάδιο, ο χαλκός και το ασήμι. Αυτό δείχνει ότι ένα σύμπλεγμα από νικέλιο και λιποπολυσακχαρίτες μπορεί να είναι αυτό που προκαλεί την ανοσοποιητική αντίδραση, που στη συνέχεια γίνεται ευαίσθητο σε κάθε σύμπλεγμα νικελίου-λιποπολυσακχαριτών.

πηγή